Archive for Kwiecień, 2013

Jak wybrać odpowiednie obuwie ortopedyczne

Obuwie ortopedyczne należy stosować w przypadku narażenia stopy na długotrwałe obciążenia. Ich zadaniem jest zapobieganie powstawaniu deformacji stóp i przywracanie stopie prawidłowego ustawienia. Można wyróżnić różne rodzaje obuwia. Każdy z nich ma inne zastosowanie. Do stopy końsko-szpotawej stosować należy obuwie korekcyjne na płaskiej podeszwie. Stosowanie normalnego obuwia może powodować przywiedzenie przodostopia oraz szpotawości stępu. Działanie tego obuwia polega na wywieraniu nacisków zewnętrznych na strukturę stopy w odpowiednim kierunku w celu korekcyjnym. Obuwie korekcyjno-stabilizujące ze sztywnikiem tylnym nosić należy w przypadku wiotkiej stopy porażennej. Zadaniem tego obuwia jest zablokowanie zgięcia podeszwowego stopy i poprawa warunków chodu dzięki możliwości łatwiejszego przenoszenia stopy w fazie wykroku. Kolejnym typem jest obuwie korygujące piętowe ustawienie stopy. Korekcję tej wady uzyskujemy poprzez zwiększenie ramienia siły obciążającej stopę w stosunku do ramienia siły unoszącej. Elementem buta, który ogranicza zginanie grzbietowe stopy jest usztywniony, zbudowany ze skóry język. Ostatnim typem jest obuwie piętrowe. Stosuje się je przy skróceniach kończyn powyżej 10 cm. Ważna jest też wymiana ścierających się obcasów i podeszw, by nie dopuścić do utraty działania korekcyjnego.

Czym jest reumatoidalne zapalenie stawów

Choroba ta ma bardzo nie jasną etiologię. Prawdopodobnie spowodowana jest wirusem i równoczesną reakcją autoimmunologiczną. Choroba dotyczy głównie kobiet. Raz rozpoczęty proces chorobowy nie wygasa i powoli ustępuje. Powoduje bardzo duże deformacje stawów, a co za tym ogranicza ich ruchomość. Rozwój tej choroby rozpoczyna się od uczucia sztywności porannej stawów, które mija po wykonaniu kilku ruchów. Na początku choroby atakowane są drobne stawy rąk i nóg. Następnie występuje obrzęk tych stawów i ograniczenie ich ruchomości oraz zniekształcenie. Proces zapalany dotyczy błony maziowej stawów. Do charakterystycznych objawów można zaliczyć obrzęki stawów, bóle stawów podczas wykonywania ruchów, ból i zanik mięśni, wilgotna skóra, symetryczne zmiany, stan podgorączkowy. Leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów jest bardzo trudne i wieloletnie. Do leków, które podaje się bezpośrednio na przebieg choroby należą sole złota, kortykosteroidy, środki immunopresyjne, antybiotyki. Dodatkowo stosuje się leki wspomagające, które likwidują dolegliwości. Aktualnie zastosowanie mają również zabiegi chirurgiczne na przykład inhibitory, leki zmniejszające aktywność autoimmunologiczną komórek oraz immunoabsorpcję czyli usuwanie z krwiobiegu przeciwciał odpowiedzialnych za rozwój i postęp choroby.

Jak walczyć z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa

ZZSK czyli zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa jest przewlekłą, postępującą choroba, która obejmuje drobne stawy międzykręgowe, więzadła międzykręgowe oraz stawy krzyżowo-biodrowe. Choroba prowadzi do stopniowego usztywniania obszarów, które zajmuje. Choroba występuje częściej u mężczyzn w wieku młodym oraz średnim. Rozpoczyna się stopniowo i postępuje stale. Na samym początku choroby występują bóle krzyża a następnie bóle lędźwiowe i zaczyna dochodzić do ograniczenia ruchomości, a w ostateczności do całkowitego powstania sztywnego, nieruchomego bloku. Osoba chora przybiera lekko pochyloną postawę. W bardzo rzadkich przypadkach proces chorobowy może przejść w stawy kończyn. Przy rozpoznaniu choroby należy opierać się na kryteriach. Pierwszym kryterium jest kliniczne, w którym występuje ból w okolicy krzyżowo-lędźwiowej utrzymujący się przez więcej niż trzy miesiące, ograniczenie ruchomości w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, zmniejszenie ruchomości klatki piersiowej. Według kryterium radiologicznego występuje jednostronne i obustronne zmiany zapalne w stawach krzyżowo-biodrowych. Leczenie choroby niestety jest mało skuteczne. Powinno się odbywać pod ścisłą kontrolą lekarza reumatologa. Leczenie odbywa się najczęściej z użyciem leków przeciwzapalnych, immunopresyjnych, balneoterapii, gimnastyki leczniczej oraz leczenia ognisk zapalnych w zębach i migdałkach.

Kiedy i kogo można odczulać?

Odczulanie jest przede wszystkim metodą leczenia alergii, która polega na regularnym stosowaniu sukcesywnie zwiększanych dawek alergenu, co jednocześnie pozwala na wytworzenie tolerancji na dany alergen. Odczulanie pomaga znacznie załagodzić przebieg reakcji alergicznej. Istnieją trzy metody odczulania. Klasyczna jest metoda podskórna oprócz niej istnieje miejscowa, podjęzykowa, donosowa, doustna oraz dooskrzelowa. Wskazaniami do immunoterapii może być niemożność wyeliminowania alergenu ze środowiska chorego czy też brak skuteczności lub tolerancja leków. Jednostkami chorobowymi, w których odczulanie jest stosowane są alergiczny nieżyt nosa i spojówek, atopowa astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, a także alergie na jady owadów błonkoskrzydłych, pyłek roślin, roztocze kurzu, sierść i pleśnie. Istnieją również bezwzględne przeciwwskazania na przykład wiek poniżej 5 roku życia i powyżej po 50 roku życia, ciąża, ciężkie atopowe zapalenie skóry, ostre zapalne stany oddechowe, nieodwracalne zmiany wtórne układy oddechowego, ciężkie przewlekłe schorzenia nowotworowe, aktywna gruźlica oraz czasami w przypadku chorób psychicznych. Ze względu na bezpieczeństwo oraz większą akceptację przez pacjentów immunoterapia podjęzykowa ma ogromną przewagę. Warto też wspomnieć, że jest stosowana najczęściej u dzieci, ponieważ pozwala uniknąć infekcji.

Rozpoznanie i leczenie atopowego zapalenia skóry

Atopowe zapalenie skóry dotyka wiele osób. Jest też nazywana egzemą. Skóra chorego pod wpływem substancji drażniących, alergenów lub też pewnych pokarmów traci barierę ochronną i pada ofiarą szkodliwych substancji pochodzenia zewnętrznego. Głównymi objawami są zaczerwienienie i suchość skóry a także uciążliwe swędzenie i skłonność do nawrotowych zakażeń bakteryjnych. Zmiany najczęściej lokalizują się na zgięciach łokciowych i kolanowych, na twarzy i szyi ale nierzadko też obejmują całe ciało. Przy tych objawach towarzyszyć mogą również astma oskrzelowa, sezonowy przewlekły katar sienny a także alergiczne zapalenie spojówek. Choroba ma przebieg wieloletni. Istnieją kryteria rozpoznawcze czyli np. świąd, przewlekły i nawrotowy przebieg, suchość skóry, rogowacenie przymieszkowe, zaćma, nietolerancja wełny, nietolerancja pokarmów. Jeżeli możliwe jest stwierdzenie czynników uczulających można podjąć się próby odczulania. Oprócz tej metody istnieje jeszcze kilka sposobów leczenia np. środki przeciwhistaminowe, pielęgnacja i natłuszczanie skóry, leki immunosupresyjne czy też kortykosteroidy. Warto wspomnieć, że atopowe zapalenie skóry bywa często mylone z łuszczycą. Po zauważeniu powyższych objawów należy udać się niezwłocznie do specjalisty i jak najwcześniej zacząć leczenie i pozbyć się niekomfortowych objawów.

Parafina i jej lecznicze działanie

Parafina jest czystym chemicznym ciałem stałym. Duża pojemność cieplna oraz małe przewodnictwo cieplne czynią ją bardzo przydatną szczególnie w zabiegach ciepłoleczniczych. Przygotowuje się ja w specjalnej tak zwanej parafinowej kuchni. Składa się ona ze zbiornika na parafinę oraz elektrycznego urządzenia ogrzewczego z układem termoregulacyjnym, który umożliwia utrzymanie stałej i odpowiedniej temperatury. Można jej używać wielokrotnie po oczyszczeniu i wyjałowieniu w temperaturze do 100 stopni. W warunkach domowych parafinę do zabiegów przygotowuje się w naczyniu zanurzonym w kąpieli wodnej. Aby zrobić okład parafinowy wystarczy za pomocą pędzla pokryć warstwą 1-2 cm wybrane miejsca. Nałożoną na skórę warstwę parafiny należy owinąć dokładnie papierem woskowym. Czas zabiegu wynosi 30-60 minut. Bezpośrednio po zdjęciu okładu skóra będzie spocona, blada i gorąca. Właściwości lecznicze parafiny sprawiają, że zabiegi wykonane przy jej użyciu usprawniają krążenie w naczyniach włosowatych skóry, wzmagają procesy utleniania tkankowego, ułatwiają resorpcję i wydalanie z tkanek toksycznych produktów procesu zapalnego. Parafina oprócz zastosowania kosmetycznego i farmaceutycznego jest wykorzystywana do wyrobu świec, past połyskowych, zagęszczenia olejów smarnych oraz jako konserwacja serów.

Przyczyny i leczenie choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy

Na chorobę wrzodową najczęściej chorują mężczyźni. Aby wykryć schorzenie należy wykonać gastroskopię, która jest badaniem ostatecznie rozstrzygającym obecność wrzodów. Przyczynami dzięki którym możemy nabawić się tej choroby jest zakażenie Helicobacter pylori, która odpowiada za 92% przypadków występowania wrzodów. Kolejną przyczyną mogą być czynniki genetyczne. Zwiększona częstość występowania wrzodów istnieje u osób z grupą krwi 0. Palenie papierosów także wpływa niekorzystnie bowiem składniki dymu tytoniowego mają bezpośredni wpływ na powstawanie wrzodów. Poza tym u palaczy częściej dochodzi do nawrotów a także do trudniejszego gojenia wrzodów. Do objawów mogą należeć pieczenie występujące za mostkiem, nudności, wymioty, brak apetytu, niesmak w ustach, spadek masy ciała, wzdęcia, czkawka oraz ból zlokalizowany w nadbrzuszu, który pojawia się zazwyczaj 1-3 h po posiłku. Bóle często występują nad ranem lub w nocy. W leczeniu główną rolę odgrywa właściwa dieta, zaprzestanie palenia papierosów, unikanie niektórych leków. Przy stosowaniu właściwej diety należy pamiętać, że produkty takie jak kawa, herbata, napoje gazowane, potrawy ciężkostrawne czy też cebula mogą nasilać dolegliwości. W przypadku gdy leczenie zachowawcze nie przynosi oczekiwanych skutków jedynym sposobem jest leczenie operacyjne.

Czym jest choroba nerek?

Choroby nerek rozwijają się niedostrzegalnie. Każdego roku wzrasta liczba osób cierpiących na tą chorobę. Do upośledzenia czynności nerek dochodzi w konsekwencji wielu chorób takich jak nadciśnienia, cukrzycy czy też infekcji czynników genetycznych. Przewlekła niewydolność nerek jest nieuleczalna. Gdy nerki przestają oczyszczać krew z toksyn i produktów przemiany materii, jedynym ratunkiem dla pacjenta jest dializoterapia lub przeszczep. Chorzy mogą być dializowani nawet przez kilkadziesiąt lat, dlatego niezmiernie ważna jest dla nich jakość dializ, która zwiększa szanse na przeszczep. Leczenia można uniknąć stosując profilaktykę. Warto jest regularnie wykonywać badania mające na celu wczesne wykrycie chorób nerek. Pocieszające jest to, że rozpoznanie choroby nerek w początkowym stadium w większości przypadków rokuje szanse na całkowite wyleczenie. By wykryć chorobę, wystarczy jedynie raz w roku wykonać proste badanie moczu i oznaczenie poziomu kreatyniny we krwi. Istnieją różne kampanie, które apelują by systematycznie wykonywać badania. Niepokój pacjentów powinny wzbudzić wyniki w których mocz wynosi powyżej 10 leukocytów, mocz wynosi powyżej 5 erytrocytów w polu widzenia, krew ma stężenie kreatyniny powyżej 1,5 mg/dl oraz GFR wynosi poniżej 60 ml/min. Z takimi wynikami należy się koniecznie zgłosić do lekarza specjalisty.

Jak leczy się migdałki u dzieci ?

Migdałki są skupiskiem tkanki limfatycznej złożonej z komórek zaangażowanych w niszczenie drobnoustrojów chorobotwórczych. Stanowią one część układu odpornościowego człowieka. Ich lokalizacja jest wynikiem funkcji jaką pełnią w naszym organizmie. To w nich dochodzi do namnażania się komórek układu odpornościowego. Nawracające infekcje górnych dróg oddechowych, alergia czy refluks przełykowo-gardłowy mogą prowadzić do odczynowego przerostu migdałków. W efekcie migdałki gardłowe stają się miejscem kolonizacji bakterii. Nasz nie pokój powinny wzbudzić nawracające zakażenia górnych dróg oddechowych, zaburzenia snu, nieadekwatny do wieku przyrost masy ciała oraz zaburzenia słuchu wynikające z gromadzenia płynu w jamie bębenkowej. Takie objawy u dziecka powinny być leczone przez specjalistę. W ostrych stanach zapalnych stosowane jest leczenie objawowe, a gdy dojdzie do nadkażenia bakteryjnego czyli wniknięcia do organizmu dziecka bakterii, konieczne jest podanie antybiotyku. Jednak kiedy wystąpił przerost migdałków możliwe jest leczenie operacyjne. Takie leczenie składa się głównie z dwóch zabiegów. Adenotomia, która polega na całkowitym usunięciu tkanki lub też tonsillotomia, która polega na zmniejszeniu lub przycięciu migdałków podniebiennych. Leczenie operacyjne trwa do 30 minut i jest wykonywane w znieczuleniu ogólnym.

Powikłania po grypie AH1N1

Każdy z nas spotkał się z tą nazwą choroby. Jest to ostrzejszą odmianą grypy układu oddechowego. Wywoływana jest przez wirusy, które się namnażają w komórkach nabłonka dróg oddechowych. Przenoszą się między organizmami drogą kropelkową. Najczęściej atakuje ona osoby młode, przede wszystkim dzieci i młodzież oraz uprzednio zdrowych dorosłych. Osoby po 50. roku życia mogą posiadać odporność. Objawy nie różnią się dużo od objawów klasycznej grypy. Może występować wysoka gorączka, silne bóle głowy i karku, suchy kaszel, nieżyt nosa, bóle mięśni i stawów, uczucie rozbicia, wyczerpanie oraz brak apetytu. W przebiegu całej grypy niebezpieczne są jednak powikłania. Występują one u około 6% chorych. Większe ryzyko powikłań istnieje także u kobiet w ciąży, a także u osób z osłabioną odpornością immunologiczną czyli cierpiących na przewlekłe choroby układu krążenia i dróg oddechowych oraz na cukrzycę. Pojawiają się one z reguły po 12-18 dniach od zachorowania. Do najczęstszych powikłań należą zapalenie płuc i oskrzeli, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok obocznych nosa, zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia jest najbardziej niebezpieczne u osób po 65 roku życia, zapalenie mięśni, zapalenie rdzenia kręgowego i opon mózgowo- rdzeniowych oraz zapalenie nerwów obwodowych.