Archive for Kwiecień, 2013

Niebezpieczeństwo związane z miażdżycą tętnic

Często spotykaną chorobą u ludzi w podeszłym wieku jest miażdżyca tętnic. Jest to jedna z bardzo niebezpiecznych, przewlekłych chorób naczyń krwionośnych. Schorzenie polega na zmianach chorobowych w błonach tętnic. Atakowane są głównie naczynia takie jak aorta, tętnice wieńcowe czy też mózgowe, rzadko występuje w tętnicach kończyn. Zmiany występujące u ludzi dotkniętych chorobą potocznie nazywaną arteriosklerozą obserwujemy zmiany zwyrodnieniowo-wytwórcze. Ciężkie przypadki mogą prowadzić do niedokrwienia mózgu, zmian w psychice pacjenta. U ludzi dotkniętych tą chorobą często dochodzi do pęknięcia naczyń krwionośnych. Współistniejące nadciśnienie może prowadzić również do udarów i omdleń. Opisując tą chorobę należy zwrócić szczególną uwagę na takie czynniki ryzyka jak wiek, płeć czy zaburzenia genetyczne – nie mamy jednak na nie wpływu. Sprzyjające czynniki, które możemy w jakimś stopniu kontrolować to nadciśnienie tętnicze, cukrzyca bądź otyłość. Do tej grupy możemy również zaliczyć kilka nawyków, a mianowicie brak aktywności fizycznej, palenie papierosów, stres, zbyt dużą ilość spożywanych węglowodanów w diecie oraz zakażenia Chlamydią pneumoniae. Zapobieganie miażdżycy tętnic jest więc związane ze zmianą trybu życia. Bardzo ważna jest odpowiednia dieta oraz racjonalny wypoczynek.

Kilka rad jak poradzić sobie z zajadami

Wielu z nas boryka się z bardzo uciążliwą i nieestetyczną dolegliwością, jaką są tak zwane zajady. Jest to nadżerka występująca często w kącikach ust. Mówi się, że jest to efekt alergii na nikiel (często wykorzystywany do produkcji sztućców). Nadżerka może być wywoływana również przez osłabienie odporności, niedobór witamin – szczególnie B2, podrażnienie bądź stan zapalny ust. „Zajady” często spotykane są u kobiet w ciąży. Katalizatorami występowania objawów mogą być również choroby, takie jak cukrzyca, częste przyjmowanie antybiotyków, stres czy też antykoncepcja hormonalna. Nadżerka może być leczona samodzielnie poprzez przyjmowanie witamin z grupy B oraz wzmocnienie odporności. Ważne jest uwzględnienie w swojej diecie takich pokarmów jak mleko, jajka oraz zielone części warzyw. Niewskazane są natomiast owoce lub inne produkty zawierające dużą ilość cukrów jak i alkohol. Można również przyjmować witaminy w postaci syntetycznych tabletek dostępnych w każdej aptece bez recepty. Poprzez tak zwane „zajady” organizm może nas informować o tym, że nasz tryb życia jest nieodpowiedni. Należy zastanowić się nad zmianą przyzwyczajeń oraz poprawą kondycji. Często wykorzystywanym sposobem doraźnym jest smarowanie zmienionych chorobowo miejsc kremami z dodatkiem witamin takich jak A i E. Podsumowując leczenie powinno być kompleksowe.

Jak leczyć depresję?

Wielu z nas zastanawia się, jaki stan psychiczny można uznać za chorobę. Z definicji depresja jest to zespół objawów takich jak znaczne pogorszenie nastroju, zmniejszenie aktywności ruchowej oraz ogólna niechęć obrazująca się poprzez brak energii i zainteresowań. Leczenie tego schorzenia jest indywidualnie dobierane przez profesjonalistę, jakim jest psychiatra. Lekkie stany depresyjne lub średnio nasilone objawy mogą być również niwelowane przez lekarzy rodzinnych. Jeśli chodzi o leki należy pamiętać, że są one silnie uzależniające i powinny być dobrze dobrane – zgodnie z płcią, wiekiem i wagą pacjenta. Należy je przyjmować tylko i wyłącznie według wskazań lekarza. Terapia musi być systematyczna i trwać od sześciu do dziewięciu miesięcy. Przerwanie przyjmowania leków może prowadzić do nawrotów choroby. Ważny jest fakt, że takie leki działają kilka dni a nawet tygodni od rozpoczęcia kuracji. Kilkukrotne odchodzenie od leków i ich powtórne przyjmowanie może prowadzić do nieskuteczności w ich działaniu lub wywoływać niepożądane skutki. Często zdarza się tak, że preparaty przeciwdepresyjne nie mogą być łączone z alkoholem lub innymi używkami, po które sięgają pacjenci w sytuacjach kryzysowych. Osoby ze stwierdzoną depresją potrzebują więc bardzo dużo uwagi bliskich im ludzi. Ważne jest wsparcie przyjaciół i rodziny.

Jak leczyć chore zatoki?

Częstym powikłaniem po przeziębieniu są dolegliwości związane z zatokami. Jak je leczyć? Najlepiej rozpocząć kurację domowymi sposobami. Należy jednak pamiętać, że silne zapalenie zatok charakteryzujące się występowaniem ropnej wydzieliny zmusza nas do niezwłocznego skonsultowania się z lekarzem. Zajmijmy się jednak mniej inwazyjną formą choroby zatok. Częstym objawem tego typu dolegliwości są bóle szyi i głowy nasilające się podczas pochylania. Kaszel, kichanie, problemy z węchem czy też zatkany nos powinien również skłaniać do refleksji na temat tego schorzenia. Najskuteczniejszym sposobem leczenia zatok jest ich nawilżanie na przykład wykorzystując do tego solankę. Likwiduje ona przyczynę zatoru w drogach oddechowych. Domowa solanka powinna składać się z jednej łyżeczki soli i połowy łyżeczki proszku do pieczenia zalanych połową litra ciepłej wody. Tak przygotowanym roztworem należy przepłukiwać otwory nosowe na przykład przy pomocy gruszki. Dobrym rozwiązaniem są również inhalacje ziołowe wykonane z rumianku, mięty czy majeranku. Często dodaje się do nich również olejki eteryczne z drzewa eukaliptusowego i innych. Na dolegliwości związane z zatokami pomagają również ciepłe okłady na nos, czoło oraz skronie. Dobrze jest zaopatrzyć się w maści i nacierać również te okolice głowy. W takich przypadkach polecane są maści bursztynowe oraz kamfora.

Jak łagodzić objawy różyczki.

Jak wiadomo wśród dzieci zarazki rozprzestrzeniają się bardzo szybko. Znamy kilka chorób zakaźnych wieku dziecięcego, które są bardzo powszechne i uciążliwe. Do tej grupy możemy zaliczyć tak zwaną różyczkę. Wywołuje ją przez wirus różyczki – jedynego przedstawiciela rodzaju Rubivirus. Choroba ta jest bardzo częsta w wieku przedszkolnym. Może zdarzyć się tak, że przebiega bezobjawowo. Do zakażeń dochodzi drogą kropelkową. Na wylęgnięcie się choroby musimy czekać około dwa tygodnie. Zarażamy przez około tydzień, chwilę przed wystąpieniem wysypki oraz trzy dni po jej wystąpieniu. Plamki występujące na skórze często bardzo swędzą. Chorobie towarzyszy również ból przy dotykaniu węzłów chłonnych, co jest spowodowane ich powiększeniem. Po przebyciu choroby nabywamy trwałą odporność na wirusa różyczki. Uciążliwym objawem występującym przez pierwsze dwa dni jest gorączka, którą należy zbijać do nieinwazyjnej temperatury. Leczenie, jak w przypadku wszystkich chorób wywoływanych przez wirusy, jest objawowe. Obniża się temperaturę różnymi lekami, należy jednak pamiętać by nie mieszać substancji przeciwzapalnych. Ważne jest również odpowiednie nawodnienie organizmu, można również podawać witaminę C i stosować maści chłodzące. Kobietom ciężarnym z uwagi na występowanie powikłań u płodu podaje się często gamma-globulinę.

Narkolepsja, jako choroba z grupy dyssomni

Według statystyk od trzech setnych do szesnastu procent populacji ogólnej cierpi na narkolepsję. Jest to choroba o nieznanym pochodzeniu. Zalicza się ja do chorób z grupy dyssomni. Klasyfikuje jako zespół o podłożu organicznym. Znanymi objawami są takie jak nadmierna senność, w tym niewyjaśnione napady snu. Częste są również omamy (hipnagogiczne oraz hipnopompiczne). Katapleksja, czyli nagła, ale odwracalna, utrata napięcia mięśni zaobserwowana została u dziewięćdziesięciu procent pacjentów chorych na narkolepsję. Sama katapleksja wywołuje problemy ze staniem, opadnięcie żuchwy oraz zupełne rozluźnienie wszystkich mięśni. Osoby w trakcie ataku nie potrafią mówić, ani wykonać prostych ruchów. Jeśli pacjent jest ciężko chory może prowadzić do zmniejszenia tętna oraz spłycenia oddechu. Pacjenci dotknięci narkolepsją cechują się również występowaniem porażenia przysennego – około czterdziestu procent badanych skarży się na tego typu niedogodności. Jeśli chodzi o leczenie tego schorzenia jest niestety tylko objawowe. Etiologia choroby jest nieznana, przez to leczenie często jest czysto przyczynowe. Pochodne amfetaminy, selegilina czy modafinil to substancje, które redukują objawy zupełnie nie lecząc. Pacjenci często potrzebują również leków przeciwdepresyjnych, aby załagodzić stan po napadowy. Potrzebne jest również wsparcie rodziny i przyjaciół.

Leczenie grzybicy – rodzaje preparatów

Grzybice, inaczej nazywane mikozami, z łacińskiego mycoses to grupa choroby wysoce zakaźne. Występują u ludzi i zwierząt. Wywołuje je około dwieście gatunków z dwustu pięćdziesięciu tysięcy opisanych mikroskopijnych grzybów. Do leczenia wykorzystuje się preparaty użytku zewnętrznego lub przyjmowane doustnie. Jedną z takich substancji jest nystatyna, która jest zbyt toksyczna by mogła być stosowana ogólnoustrojowo. Forma, w której zostaje podawana pacjentom to maści, tabletki do ssania, zawiesiny czy też dobrze nam znane powlekane tabletki. Leczenie polega na zwiększeniu przepuszczalności takiego organellum komórkowego, jakim jest błona komórkowa grzybów. Powoduje to wypływ cytozolu oraz innych części komórki. Innym preparatem jest amfoterycyna, która jest podobna do nystatyny, ale jest dużo mniej toksyczna i może być wykorzystywana w leczeniu kandydioz. Azole to kolejna grupa związków chemicznych, którymi możemy leczyć grzybice. Do tej grupy zaliczamy: ketokonazol, imidazol (w tym jego pochodne), flukonazol oraz itrakonazol. Można używać również antymetabolitów takich jak 5-fluorocytozyna. Grzybica, jako choroba jest niestety bardzo uciążliwa. Nigdy nie wiemy czy udało nam się usunąć dany szczep. Dolegliwości zapoczątkowane grzybami często powracają i są jednym z najczęściej spotykanych zakaźnych chorób skóry.

Jak łagodzić kaszel?

Kaszel jest bardzo uciążliwą dolegliwością. Chcąc się pozbyć nieżytu dróg oddechowych należy zwrócić uwagę na kilka aspektów. Po pierwsze i najważniejsze jest kierowanie się tym jaki rodzaj kaszlu wystąpił w naszym przypadku. Możemy wyróżnić dwa: suchy i bardzo męczący oraz mokry. Jeśli chodzi o ten pierwszy to należy zastosować preparaty, które zwiększają wydzielanie śluzu w tym na przykładowo acodin czy robitussin. Porady lekarza należy zasięgnąć, gdy takowy kaszel nie zniknie w przeciągu tygodnia. W przypadku wilgotnego kaszlu najlepsze są preparaty wykrztuśne takie jak sirupus. Można również stosować leki łagodzące kaszel suchy i mokry – syrop contril. Dobrze jest również zapobiegać powstawaniu kataru. Zatkany nos nasila występowanie odruchu kaszlu. Krople do nosa takie jak resoxym czy xylometazolin cieszą się dobrą oceną. Lekarze jednak polecają preparaty w areozolu czyli na przykład acatar. Nie można ich przedawkować, co jest ważne w przypadku domowego leczenia. Dla dzieci odpowiedni jest xylorhin – lek w postaci maści lub żelu. Preparaty do inhalacji również sprawdzają się w leczeniu nieżytu górnych dróg oddechowych. Odkażają i oczyszczają. Są to takie leki jak inhal i olbas oil. Niestety, jak wiadomo katar leczony trwa tydzień, a nieleczony siedem dni, więc wszystkie te preparaty pomagają jedynie w oddychaniu, nie leczą.

Błędy w leczeniu grypy

Jak wiadomo z chorobą powszechnie nazywaną grypą zupełnie nie ma żartów! Powikłania, które mogą pozostawić po sobie zbagatelizowane objawy są często bardzo groźne. Leczenie jest również kluczowe, jeśli chodzi o tę chorobę. Nieodpowiednie leki mogą nam jedynie zaszkodzić. Na tym etapie pojawia się pytanie jak leczyć grypę. Grypa, jako zespół objawów zwykle pojawia się nagle. Najważniejsze jest to by jak najszybciej zareagować na pierwsze symptomy. Głupotą jest łączenie różnych leków przeciwzapalnych czy przeciwgorączkowych takich jak paracetamol i ibuprofen. Taka mieszanka nie tylko nie pomaga, ale jest także niebezpieczna. Najbardziej cierpi na tym wątroba, źle wpływa to także na nerki. Dobrym rozwiązaniem jest picie syropu na kaszel, jeżeli wystąpi nieżyt górnych dróg oddechowych. Trzeba jednak pamiętać, że ostatnią dawkę trzeba przyjąć nie później niż cztery godziny przed snem. Dobrze jest również pić dużo wody. Gorączka często wymęcza organizm i należy pamiętać o odpowiednim nawodnieniu. Mimo to, że gorączka jest stanem chorobowym nie należy jej zbijać, gdy nie przekracza trzydziestu dziewięciu stopni. Pomaga ona w rekonwalescencji. Jeżeli to możliwe grypę należy przeleżeć w łóżku, ewentualnie siedząc w domu przed komputerem. Odpoczynek pomaga zwalczyć nie tylko objawy, ale również całą infekcję.

Zaburzenia obsesyjno – kompulsywne

Popularnie zwana przez wszystkich nerwica natręctw jest zaburzeniem obsesyjno – kompulsywnym przy czym należy ono do grupy zaburzeń lękowych. Chory na taki rodzaj nerwicy ma natłok natrętnych myśli oraz przymusowych zachować, skąd wzięła się nazwa: zaburzenia obsesyjno – kompulsywne. U osób chorych na taka nerwicę diagnozuje się słabsza pamięć wzrokową a także zaburzenia myślenia (preseweracja). Wśród objawów można wyróżnić dwa ich zasadnicze rodzaje: obsesje oraz kompulsje. Te pierwsze są niczym innym jak natrętnymi, irracjonalnymi myślami, które dręczą chorego pojawiając się w jego świadomości automatycznie, bez jego woli. Pacjent nie jest w stanie się od nich uwolnić, przez co doznaje cierpienia. Kompulsje natomiast są czynnościami, wykonywanymi przez chorego w celu, zapobieżenia jakiemuś wydarzeniu, które mogłoby się dokonać w momencie niewykonania danej czynności. Najbardziej skutecznym leczeniem nerwicy natręctw jest stosowanie leków antydepresyjnych takich jak trój cykliczne leki przeciwdepresyjne (TLPD) oraz selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Mniej skuteczna aczkolwiek nadal stosowane są neuroleptyki oraz benzodiazepiny. Ponadto, coraz częściej pojawiają się doniesienia o wysokiej skuteczności psychoterapii, szczególnie w przypadku psychoterapii poznawczo – behawioralnej.