1

2

3

4

5

 

Marskość wątroby – choroba alkoholików

Marskość wątroby nazywana inaczej zwłóknieniem tego narządu jest chorobą, która objawia się niszczeniem struktury wątroby – włókna tkanki łącznej zaczynają zastępować hepatocyty. To natomiast powoduje upośledzenie jej funkcji, co prowadzi do powstania nadciśnienia. Co ciekawe, przyczyn powstawania marskości wątroby jest naprawdę wiele. Na zachodzie przyjęło się jednak, iż marskość wątroby spowodowana jest tylko i wyłącznie długotrwałym i nadmiernym spożywaniem alkoholu. Jest to jednak myślenie błędne, gdyż zwłóknienie wątroby mogą także powodować wirusy zapalenia wątroby typu B oraz C, czyli HBV oraz HCV. Choroba spowodowana nadmierną ilością alkoholu rozwija się w ciągu około dziesięciu lat. Cierpi na nią aż piętnaście procent alkoholików. Aby nasza wątroba powstała w pełni swoich funkcji, nie powinniśmy pić więcej niż drink bądź dwa dziennie (aczkolwiek i taka dawka może wywołać stan chorobowy). Bowiem spożywany z taką częstotliwością alkohol blokuje metabolizm związków pokarmowych takich jak tłuszcze, białka oraz węglowodany. Bardzo ważne jest jednak, aby zdać sobie sprawę z tego, iż marskość wątroby jest nieodwracalna. Odpowiednie leczenie może jedynie zatrzymać bądź spowolnić rozwój choroby. Ze względu na fakt, iż czynności wątroby są zaburzone, chory nie powinien przyjmować takich leków jak paracetamol ani spożywać więcej alkoholu, gdyż wątroba nie poradzi sobie z takimi związkami. Zalecana dieta składa się ze zdrowej żywności oraz zmniejszenie ilości spożywanej soli.

Żylaki odbytu – hemoroidy

Hemoroidy to temat, którego chory wolałby unikać. Niestety zlekceważone żylaki odbytu mogą być tragiczne w skutkach, dlatego też powinniśmy zwrócić uwagę na objawy im towarzyszące. Są to między innymi: uczucie niecałkowitego wypróżnienia, swędzenie oraz pieczenie w okolicach odbytu, pojawianie się niewielkiej ilości świeżej, jasnoczerwonej krwi podczas wypróżniania się, wypadanie żylaków, ogólne uczucie bólu oraz dyskomfortu w okolicach odbytu a także wysięk i śluz w owym miejscu. Wczesne stadium hemoroidów jest zazwyczaj leczone objawowo poprzez terapię farmakologiczną. Ze względu na fakt, iż zaparcia są bardzo nie pożądane u chorych cierpiących na żylaki odbytu, zaleca się, aby pacjenci przyjmowali więcej błonnika bądź stosowali różnorodne łagodne środki przeczyszczające (zmiękczające i pęczniejące). Jeżeli jednak żylaki są stosunkowo dużych rozmiarów zaleca się leczenie operacyjne. Oczywistym jest także fakt, iż leczeniu hemoroidów niezwykle pomocna jest wysoka higiena osobista. Odbyt powinno się wówczas myć po każdym wypróżnieniu, należy używać miękkiego papieru toaletowego a noszona przez chorego bielizna powinna być wykonana z materiałów naturalnych oraz przewiewnych. Wśród leków przepisywanych podczas leczenia hemoroidów znajdują się: garbniki (z oczaru, kory dębu, tanina, ichtiol, tlenek cynku), kortykosterydy, lidokaina, propolis, mentol, tran, diosmina, escyna, witamina C, płynna parafina, mannitol bądź laktuloza.

Gruczolistość śródmaciczna, czyli endometrioza

Jedną z chorób, która stosunkowo często dotyka kobiety w wieku rozrodczym jest endometrioza, znana również pod nazwą gruczolistości śródmacicznej bądź zewnętrznej. Choroba ta rozwija się bardzo powoli a w większości bezobjawowo, co czyni ją trudną do zdiagnozowania z pierwszych jej fazach. Zasadniczymi jej objawami, dzięki którym można szybko rozpoznać chorobę jest ból odczuwany podczas współżycia seksualnego oraz problemy z zajściem w ciążę a nawet bezpołodność. Kobiety cierpiące na endometriozę mają zaburzone cykle menstruacyjne, przy czym jeżeli już pojawi się miesiączka charakteryzuje się ona obfitym krwawieniem oraz występowaniem zespołu PMS (zespołu napięcia przedmiesiączkowego). Wśród rzadszych objawów wymienia się: plamienia, krwawienia acykliczne, nadmierne krwawienia, krwiomocz, krwawienia z przewodu pokarmowego a także plamienia kontaktowe. Ze względu na fakt, iż przyczyna endometriozy nie została do końca poznana, leczenie jej jest niestety jedynie objawowe. Podaje się wówczas gestageny lub analogi gonadoliberyny, które hamują wydzielanie gonadotropin, powodujące zahamowanie podziałów komórkowych komórek endometrium (zmniejszenie stężenia estrogenów). Dzięki tym lekom, obszary endometrium będące przerośnięte nie wykazują nadmiernego krwawienia. Jeżeli jednak ów leczenie nie jest skuteczne, pozostaje metoda operacyjna – wycięcie zmian chorobowych.

Podwyższony poziom cukru we krwi

Skutkiem defektu produkcji bądź działania insuliny jest cukrzyca będąca hiperglikemią, czyli podwyższonym poziomem cukru we krwi. Hiperglikemia może prowadzić do poważnych komplikacji związanych z uszkodzeniem bądź zaburzeniem czynnościowym wielu narządów, z których głównymi są: oczy, nerki, nerwy, serce oraz wszelakie naczynie krwionośne. Cukrzyca nie jest jednak prostą chorobą, gdyż istnieją jej aż cztery typy: cukrzyca typu pierwszego, cukrzyca typu drugiego, cukrzyca ciężarnych oraz inne rodzaje cukrzycy. Najczęściej spotyka się osoby chorujące na cukrzycę typu drugiego. W przebiegu tej choroby, tkanki są oporne na działanie insuliny, co fachowo nazywa się insulinoopornością. W stanie tym trzustka musi produkować o wiele więcej insuliny niż normalnie, aby odpowiedź organizmu była prawidłowa. Niestety narząd ten ma pewne ograniczenia produkcyjne, przez co insulinooporność prowadzi do uszkodzenia komórek trzustki wydzielających insulinę (komórki beta), co skutkuje upośledzeniem narządu prowadzącym do zaprzestania wydzielania insuliny. Leczenie tej choroby ze względu na jej specyfikę wymaga maksymalnego zaangażowania chorego w terapię. Pierwszą metodą leczenia jest insulinoterapia stosowana do leczenia cukrzycy typu pierwszego oraz czasami do leczenia cukrzycy typu drugiego, jeżeli stosowana przez chorego dieta i tryb życia nie są odpowiedni efektywne.

Drżączka poraźna, czyli choroba Parkinsona

Choroba Parkinsona dotyczy przede wszystkim ośrodkowego układu nerwowego, którego zwyrodnienia powodują charakterystyczne trzęsienie się ciała. Choroba ta został nazwana w ten sposób w 1817 roku, kiedy to londyński lekarz James Parkinson zdiagnozował i opisał całą chorobę. Chorobę tą nie można nazwać lekką. Jej objawy postępują z roku na rok, przez co bardzo często rozpoznawana jest dopiero po kilkunastu przechorowanych latach. Na samym początku można zauważyć pewne spowolnienia ruchowe a także problem z koordynacją ruchową. Bardzo często w pierwszej fazie choroby pojawia się trudność w pisaniu (mikrografiom). Przedchorobowymi objawami są: sztywna osobowość, depresja, częste zaparcia, łojotokowe zapalenie skóry, mrowienie i drętwienie (parestezja) kończyn a także trudności w rozpoznawaniu zapachów. W następnej fazie choroby pojawia się bradykinezja, czyli spowolnienie i zubożenie ruchowe, brak precyzyjności, akinezja, czyli problem z rozpoczynaniem ruchów, sztywność mięśniowa a także drżenie spoczynkowe. Chorzy mogą także odczuwać niestabilność postawy w każdym kierunku (propulsja, retropulsja, laterpulsja) a ponadto może pojawiać się ślinotok, łojotok, napadowa potliwość oraz niewyraźna mowa. Chorobę Parkinsona leczy się lekami takimi jak: L – DOPA, amantadyna, bromokryptyna, inhibitory MAO, entakapon, tolkapon, procyklina, triheksydenidyl, proprandol. Możliwe jest także leczenie operacyjne, przeszczep płodowej istoty czarnej bądź głęboka stymulacja mózgu.

Popularne zaburzenie odżywiania – bulimia

Bulimię nazywa się żarłocznością psychiczną. Objawia się ona częstymi napadami objadania się, które później wywołują u chorego poczucie żalu. Skutkuje to tym, iż chory wywołuje u siebie wymioty, głodzi się, zażywa diuretyki oraz środki przeczyszczające, stosuje lewatywy bądź wykonuje nadmiernie intensywne ćwiczenia fizyczne. W temacie bulimia została określona mianem „popularnej” z tego względu, iż jest to częsta przypadłość modelek, miłujących jedzenie przy jednoczesnym pragnieniu bycia szczupłą. Człowiek chory na bulimię ma częste napady żarłoczności, kiedy to spożywa ogromne ilości jedzenia w ciągu kilku godzin. Co więcej, chory nie potrafi opanować owych napadów, przez co sam siebie zmusza do oddania tego, co spożył. Dokonuje tego za pomocą metod wymienionych wyżej, przez co łatwo odróżnić bulimię od anoreksji. Zazwyczaj stosuje się jedynie leczenie psychoterapeutyczne jednak coraz częściej nie jest ono wystarczające. Pomocne w takim leczeniu są wtedy środki farmakologiczne, takie jak fluoksetyny, dzięki którym możliwe jest zredukowanie częstotliwości napadów obżarstwa. Skuteczne jest także prowadzenie kognitywnej terapii behawioralnej, która to pomaga oduczyć chorego konkretnych zachować oraz określonego myślenia. Dobre efekty przynosi także psychoterapia interpersonalna a także dialektyczna terapia behawioralna. Co ciekawe, pojawia się coraz więcej doniesień o skuteczności hipnoterapii w leczeniu bulimii.

Choroba zakaźna przenoszona przez kleszcze

Borelioza – z tą chorobą miał styczność (głównie w sensie teoretycznym) każdy wielbiciel lasów, grzybiarz oraz człowiek mieszkający na wsi. Chorobę tę zalicza się do chorób wielonarządowych z grupy zakaźnych. Wywoływana jest przez krętki takie jak: Borrelia burgdoferi, Borrelia afzelii, Borrelia japonica oraz Borrelia garinii. Nikomu z pewnością nie jest obca informacja, iż owe bakterie są przenoszone na człowieka oraz zwierzęta przez kleszcze. Rozpoznając chorobę powinniśmy szczególnie zwrócić uwagę na jej trzy zasadnicze etapy. W pierwszym etapie (infekcja zlokalizowana) pojawia się rumień wędrujący w miejscu ukąszenia, naciek limfocytarny zlokalizowany w dowolnym miejscu na ciele (podobny do odcisku, lecz w miejscu gdzie one nie powstają) oraz objawy grypowe. Drugi etap to infekcja rozproszona, podczas której pojawiają się bóle stawowe, zapalenie opon mózgowo – rdzeniowych i zapalenie nerwów obwodowych a także zapalenie serca. Trzeci etap (infekcja przewlekła) to niedowład kończyn, zaburzenia czucia, zaburzenia psychiczne, problemy z pamięcią, zapalenie skóry, bóle mięśniowo – stawowe oraz ogólne zmęczenie. Leczenie antybiotykowe jest najodpowiedniejsze, ponieważ jak wspomniano wcześniej, jest to choroba bakteryjna. Jednak sam wybór leku zależy od stopnia zaawansowania choroby. Wykorzystuje się tutaj penicyliny, cefalosporyny a także tetracykliny.

Jak leczyć astmę?

Aby móc zacząć mówić o astmie najpierw należy zdać sobie sprawę, czym ona tak naprawdę jest. Otóż jest to choroba zwana dychawicą, której głównym objawem jest duszność połączona ze świszczącym oddechem. Wyróżnia się dwa rodzaje astmy: astmę sercową oraz astmę oskrzelową, która przez wszystkich nazywana jest po prostu astmą. Ze względu na jej popularność zajmiemy się tą ostatnią. Astma oskrzelowa spowodowana jest nadreaktywnością oskrzeli, prowadzącej do napadów duszności oraz kaszlu (nasilają się one w nocy oraz nad ranem). Aby leczyć astmę oskrzelową należy rozpoznać stopień ciężkości choroby, gdyż jest to czynnik decydujący o tym, jakie leczenie będzie odpowiednie. Stosuje się bowiem najróżniejsze sposoby na wyleczenie zapalenia. Ponieważ jest to choroba przewlekła leczenie trwa przez bardzo długi okres czasu a przy tym często jest to jedynie leczenie objawowe. Osoby chore na astmę powinny wystrzegać się czynników, które mogą wywołać napady choroby, czyli alergenów wszelakiego rodzaju. Niestety, bardzo często nie jest to możliwe, co pociąga za sobą konieczność stosowania leczenia odczulającego. Innym sposobem na leczenie astmy jest zmniejszenie alergenności kurzu domowego. W tym celu stosuje się specjalne pokrowce, filtry powietrza, jonizatory, częste wietrzenia, odkurzania, prania, prasowania, ścieranie na wilgotno a także unikanie mebli tapicerowanych oraz dywanów.

Anoreksja, czyli jadłowstręt psychiczny

Ponieważ w dzisiejszych czasach promuje się szczupłą sylwetkę pojawia się coraz więcej doniesień o młodych dziewczynach cierpiących na anoreksję. Wpadają w nią osoby, które pragną stracić zbyt dużą, w ich mniemaniu, wagę. Jednym z objawów psychicznych anoreksji jest dysmorfofobia, przez która osoba chora na anoreksję postrzega swoje ciało, jako nieestetyczne bądź po prostu brzydkie. Ważnym pytaniem jest w tym momencie jest to, jak rozpoznać osobę chorą na anoreksję. Otóż, w większości przypadków anorektycy odczuwają silny lęk przed przybraniem dodatkowych kilogramów w momencie, gdy mają oni niedowagę, norma wagi dla tych osób według nich jest za wysoka a BMI chorego jest praktycznie zawsze mniejszy niż siedemnaście. Co więcej, osoba taka ma zaburzony pogląd na własne ciało (ocenia je w nieprawidłowych kategoriach), ignoruje powikłania spowodowane nagłą utratą wagi a posiłki spożywa ona w samotności, z powodu wstydu. Warto także wiedzieć, iż u anorektyczek często występuje brak miesiączki. Tak mały apetyt osób chorych często jest połączony z intensywnymi ćwiczeniami fizycznymi oraz częstymi rozmowami o jedzeniu, przy czym warto zauważyć, iż często posuwają się oni do kłamstw w kwestii spożytych posiłków. Jak zatem ją leczyć? Skuteczne w tym wypadku jest leczenie psychoterapeutyczne. Niestety w części przypadków nie jest ono wystarczające, przez co chory musi zostać przeniesiony do szpitala.

Angina, czyli zapalenie gardła

Jedną z najczęstszych dolegliwości ludzi dzisiejszych czasów jest z pewnością angina. Rozumie się ją poprzez ostre zapalenie migdałków podniebiennych oraz błony śluzowej gardła. Jest ona wywoływana przez paciorkowce beta – hemolizujące. Ważne jest, aby pamiętać, iż angina jest chorobą zaraźliwą. Zarazić się można droga kropelkową, czyli na przykład poprzez kichnięcie. Objawy są dość charakterystyczne, co sprawia, że choroba jest łatwa do zdiagnozowania. Ze względu na fakt, iż jest to choroba z grupy toksemii zmiany chorobowe pojawiają się w całym organizmie a nie tylko w okolicach migdałków podniebiennych. Wśród głównych objawów anginy wyróżnia się: stosunkowo wysoką gorączkę, wymioty u małych dzieci, ogólne rozbicie, bóle kostno – stawowe a także charakterystyczne zmiany okołomigdałkowe. Te ostatnie to ból uniemożliwiający przełykanie, zaczerwienienie, opuchliznę oraz sporych rozmiarów naloty o charakterze śluzowo – ropnym. Ponieważ jest to choroba bakteryjna, standardowe leczenie przewiduje użycie antybiotyków, które wykazują skuteczne działanie przeciw paciorkowca z grupy A (różne penicyliny). Jeżeli jednak chory wykazuje alergię na penicyliny można podawać mu zamienniki w postaci makrolitów oraz klindamycynę. Ważne jest także, aby pamiętać, iż nieleczona angina może doprowadzić do ostrych powikłań jak zapalenie płuc, ucha środkowego czy opon mózgowo – rdzeniowych.